Vrijwilliger in het zonnetje… Hanneke: “Zonder vrijwilligers is er geen Patske&DeSmoutebol”

2 januari 2026 · Nieuws

In 2016 startte Hanneke met Patske&DeSmoutebol. Dit is een kleinschalige dagopvang voor mensen met een beperking. Wat begon met drie cliënten, groeide in de loop der jaren uit tot een warme plek waar twaalf tot veertien cliënten per dag worden opgevangen. “In het begin kon ik dat nog prima alleen doen,” vertelt Hanneke. “Maar nu is dat ondenkbaar zonder de hulp van vrijwilligers.”

Inmiddels kan Hanneke rekenen op vijf enthousiaste vrijwilligers. Hun inzet is van onschatbare waarde. “Zonder cliënten én zonder vrijwilligers is er geen Patske&DeSmoutebol,” zegt ze overtuigd. “Ze liggen écht boven in de kast bij mij. Het is overduidelijk: ze zijn gewoon superbelangrijk.”

Fransca was de allereerste vrijwilliger en is al negen jaar lang elke maandag aanwezig. Ze zorgt voor koffie, thee en een koekje en ook maakt ze hier en daar een praatje. Daarmee zorgt ze voor rust en gezelligheid. Op woensdag kan Hanneke rekenen op Luitgarde en Wilma, die allerlei hand- en spandiensten uitvoeren en met de cliënten bezig zijn. Donderdag is vaste prik voor Jeanne en Joke, twee vriendinnen die met veel plezier activiteiten organiseren voor de cliënten.

De vrijwilligers zijn zichtbaar aanwezig op de groep. Ze zijn een aanspreekpunt voor cliënten, maken een praatje, houden de sfeer prettig en signaleren wanneer Hanneke moet worden ingeschakeld als ze even ergens anders bezig is. Daardoor krijgt Hanneke ook de ruimte om even 1 op 1 op kantoor met een client te praten als dat nodig is. “Ik zeg altijd: als er iets is, laat het mij weten. De cliënten gaan altijd voor,” vertelt ze.

Dankzij deze ondersteuning kan Hanneke zich volledig richten op haar belangrijkste taak: de persoonlijke begeleiding van de cliënten. “De vrijwilligers ontlasten mij enorm.”

Iedere vrijwilliger brengt haar eigen kwaliteiten mee, en samen vormen ze een onmisbaar team. Hanneke sluit af met een welgemeende boodschap: “Ik wil mijn enorme waardering uitspreken, want zonder hen was dit er niet. Die meiden zijn letterlijk onmisbaar.”

 

Tekst en foto: Gerry van Schendel