Volledige verhaal van vrijwilliger Chit Min thu (Sofian). Onderdeel van de expositie 'Vrijwilligers maken Drimmelen'.
"De fiets als symbool van vrijheid"
Sofian, in Myanmar bekend als Chit Min thu, is een 35-jarige vader van twee dochters met een bijzonder levensverhaal. Anderhalf jaar geleden liet hij samen met zijn vrouw en kinderen zijn geboorteland Myanmar achter, gedwongen door de onveilige situatie na de militaire staatsgreep van 2021. Wat ooit zijn thuis was, veranderde in een plek vol onzekerheid en gevaar, waardoor hij besloot een nieuw begin te zoeken in Nederland.
Na zijn aankomst vroeg Sofian asiel aan en verbleef hij eerst in Ter Apel. Via verschillende opvanglocaties kwam hij uiteindelijk terecht in Made, waar zijn nieuwe hoofdstuk begon. Ondanks alle veranderingen en uitdagingen stortte Sofian zich vol motivatie op zijn inburgering. In slechts 19 maanden tijd heeft hij al indrukwekkend goed Nederlands geleerd. Met hulp van zijn taalmaatje Andrea en wekelijkse bezoeken aan de bibliotheek in Breda blijft hij zijn taalvaardigheid verder ontwikkelen.
Van vrijwilliger Repair Café naar fietsenmaker
Sofian is van nature een harde werker met een passie voor techniek. In Myanmar werkte hij als automonteur en sleutelde hij graag aan fietsen. Die ervaring kwam goed van pas toen hij als vrijwilliger begon bij het Repair Café in Terheijden. Daar viel zijn talent direct op. Zijn nauwkeurigheid, technische kennis en enthousiasme maakten indruk op de andere vrijwilligers.
Via het Repair Café kreeg Sofian de kans om mee te lopen in een fietsenwinkel. Inmiddels werkt hij daar drie dagen per week als fietsenmaker en doet hij wat hij het liefste doet: mensen helpen en werken met zijn handen. Zijn collega’s waarderen hem enorm en zien in hem niet alleen een vakman, maar ook een vriendelijk en bescheiden persoon.
Plek in Nederland gevonden
Ook thuis bouwt Sofian samen met zijn gezin aan een nieuw leven. Zijn vrouw zet zich twee keer per week in als vrijwilligster in de kerk, en hun dochters hebben hun plek op school helemaal gevonden. Ze spreken inmiddels al verrassend goed Nederlands en voelen zich steeds meer thuis.
Toch draagt Sofian ook zorgen met zich mee. Zijn gedachten gaan vaak uit naar zijn familie in Myanmar, vooral naar zijn zieke moeder. Hij belt zo vaak mogelijk om op de hoogte te blijven en verbonden te blijven met zijn roots.
Ondanks alles kijkt Sofian met dankbaarheid naar zijn leven in Nederland. Hij spreekt vaak zijn waardering uit voor de vrijheid, tolerantie en de goede voorzieningen hier. Maar misschien nog wel het meest bewondert hij iets typisch Nederlands: de fietscultuur. Voor Sofian symboliseert de fiets niet alleen zijn werk, maar ook vrijheid, beweging en een nieuw begin.